آدمی­زاد محتاج موعظه است. باید هر از گاهی برود پای منبر وعظ و خطابه یک آدم روشن ضمیر بنشیند تا حالش کمی بهتر شود؛  یا روحانی باصفا و قابل اعتمادی را بیابد و در خیابان با او هم قدم شود. یا کتابی بخواند که تمام صفحاتش نصیحت است؛ یا فایل سخنرانی فلان استاد را گوش کند یا... انتخابش به خودتان بستگی دارد و احوالتان. اما من می­گویم این ها لازم­اند. آدمی­زاد محتاج موعظه است. موعظه گاهی معجزه می­کند. مثل چراغ­های حاشیه­ی بزرگراه می­شود که نقطه به نقطه کنار هم قرار گرفته­اند و در امتداد جاده مسیر را نشان می­دهند. راه را گم نمی­کنی با این چراغ­ها. تصادف هم. به شرطی که حواست جمع باشد.