تهران، پنج عصر

اين‌كه چرا اميرخاني پرخواننده‌ترين كتابش را از انتشارات "سوره" بيرون كشيده و در "افق" تجديد چاپ كرده است به خودش مربوط است. قطعاً دلايل قابل پذيرشي هم دارد. اما نمي‌توانم خوشحال نباشم از اينكه جلد اين كتاب نسبت به جلد قبلي‌اش بهتر است. امروزي است و نشان مي‌دهد كه رمان است. مخاطب ناآشنا را به خريد ترغيب مي‌كند و مخاطب قديمي را مي‌برد در فضاي كتابي كه دوستش داشته. ماجراي انار يكي از نقاط عطف اين رمان است كه دست‌مايه‌ي طراح جلد قرار گرفته و با اجراي نو و ماهرانه‌اي كه دارد حس دوست‌ داشتن يك كتاب را در مخاطب برمي‌انگيزاند.

خاموش كن؛ پرده مدر؛ سغراق خاموشان بخور

ستار شو؛ ستار شو؛ خوگير از حلم خدا

مبادا باد پاييزي بيايد

دوباره فصل بي‌چيزي بيايد

تمام شعر مولانا فدايت

دعا كن شمس تبريزي بيايد!*

ديشب بعد از مدت‌ها دلم مي‌خواست در خيابان‌هاي نارمك قدم بزنم و چراغاني‌ها و شوق مردم را تماشا كنم و خوشحال باشم از اين كه هستي و جمعيتي را اميدوار كرده‌اي به زيستن و به اين كه دلشان مي‌خواهد بيشتر زندگي كنند تا شايد ببينندت. در اين زمانه‌ي بي هاي و هوي لال پرست، هيچ چيزي ارزشمندتر از اميد نيست. ممنون كه اميدوارمان مي‌داري. بسيار بسيار ممنون!

*_{شعر از سیدحبیب نظاری}

خلوت تر از بهشت زهراي تهران است. اما به نسبت قبرستان‌هاي خودشان شايد شلوغ‌ترين جا باشد. سمت راستم را كه نگاه مي‌كنم زنجيري كشيده‌اند مبادا كسي به قبور نزديك شود و دو نفر گزمه هم گمارده‌اند  مبادا كسي زنجير را ناديده بگيرد. سمت چپم همين وضعيت است. برايم عجيب است كه چرا اين‌قدر از نزديك شدن كسي به قبر "ام‌البنين" وحشت دارند!*

* _{امروز تولد پسر ام‌البنين است}

بعد از چهار سال خداحافظی دوباره آمده ام بنویسم. به نظرم  چهارسال برای استراحت بس بود. آدم وقتی از نوشتن فاصله می گیرد تازه می فهمد نفس کشیدن یعنی چه. تازه می فهمد اکسیژن چیست. نوشتن برای من شده است اکسیژن. چهارسال پیش نزدیک بود همین اکسیژن خفه ام کند. نگذاشتم. دیگر نمی گذارم کار به آنجا بکشد.